پاس ترو HDMI در ساندبار؛ قابلیت ضروری یا یک آپشن اضافه؟
وقتی دنبال خرید ساندبار می گردی، احتمالاً با اصطلاح هایی مثل HDMI پاس ترو ساندبار، HDMI ARC و eARC، دالبی اتموس و پشتیبانی از 4K روبه رو می شوی. اسم ها کمی فنی اند، اما ماجرا آن قدرها هم پیچیده نیست. پاس ترو HDMI مشخص می کند دستگاه هایی مثل کنسول بازی، پخش کننده بلوری یا اندروید باکس چطور تصویر را به تلویزیون و صدا را به ساندبار منتقل کنند.
این قابلیت برای بعضی سیستم های صوتی واقعاً کاربردی است، ولی همه به آن نیاز ندارند. اگر تلویزیون جدیدی داری و فقط برنامه های آنلاین تماشا می کنی، احتمالاً HDMI ARC و eARC کارت را راه می اندازند. در عوض، برای یک ستاپ شلوغ با پلی استیشن، ایکس باکس یا پخش کننده مستقل، ورودی HDMI روی ساندبار حسابی به دادت می رسد.
مطالعه مقاله قبلی در دسته بندی کامپوتر با عنوان خطرات امنیتی جدی پرینتر و اسکنر در برابر حملات سایبری.
HDMI پاس ترو ساندبار دقیقاً چیست؟
به زبان خیلی ساده، پاس ترو یعنی ساندبار یک سیگنال HDMI را از دستگاه منبع دریافت کند، صدای آن را برای خودش بردارد و تصویر را بدون دردسر به تلویزیون بفرستد. انگار ساندبار وسط مسیر ایستاده، اما قرار نیست جلوی عبور تصویر را بگیرد.
فرض کن یک کنسول بازی داری. به جای اینکه کابل کنسول را مستقیم به تلویزیون وصل کنی، آن را به ورودی HDMI ساندبار می زنی. بعد با کابل دیگری، خروجی HDMI ساندبار را به تلویزیون وصل می کنی. حالا تصویر از ساندبار رد می شود و روی صفحه می آید، درحالی که صدا مستقیماً توسط سیستم صوتی پخش می شود.
این قابلیت را نباید با ARC اشتباه گرفت. در HDMI پاس ترو ساندبار، تصویر و صدا از یک دستگاه خارجی وارد ساندبار می شوند. اما در ARC، تلویزیون صدا را از طریق همان کابل HDMI به ساندبار برمی گرداند.
تفاوت کوچک به نظر می رسد، ولی روی نوع اتصال، کیفیت صدا، تعداد کابل ها و حتی پشتیبانی از فرمت های صوتی اثر می گذارد.
پاس ترو HDMI چطور کار می کند؟
بیشتر مدل های مجهز به این ویژگی حداقل یک ورودی HDMI و یک خروجی HDMI دارند. دستگاه منبع به ورودی متصل می شود و خروجی ساندبار هم به یکی از پورت های تلویزیون می رود.
ساندبار سیگنال ورودی را بررسی می کند. بخش صوتی را رمزگشایی یا پخش می کند و بخش تصویری را به تلویزیون تحویل می دهد. اگر همه تجهیزات با استانداردهای مناسب سازگار باشند، این فرایند تقریباً بدون تأخیر و بدون افت محسوس کیفیت انجام می شود.
البته عبارت «بدون افت» فقط زمانی درست است که ورودی و خروجی ساندبار توان عبور کامل سیگنال را داشته باشند. یک مدل قدیمی شاید بتواند تصویر 4K را رد کند، اما در نرخ ۶۰ هرتز محدود شود. بعضی مدل ها هم از HDR10 پشتیبانی می کنند، ولی سراغ Dolby Vision یا نرخ ۱۲۰ هرتز نمی روند.
پس فقط دیدن عبارت HDMI passthrough روی جعبه کافی نیست. باید ریز مشخصات را هم نگاه کنی؛ همان نوشته های کوچکی که معمولاً آدم دوست دارد سریع از کنارشان رد شود!
تفاوت HDMI passthrough با ARC و eARC
HDMI ARC برای کم کردن تعداد کابل ها ساخته شد. وقتی تلویزیون و ساندبار هر دو پورت ARC داشته باشند، همان کابلی که ارتباط تصویری را برقرار می کند می تواند صدای تلویزیون را هم به سیستم صوتی برگرداند.
برای نمونه، اپلیکیشن نتفلیکس را مستقیماً روی تلویزیون باز می کنی. تلویزیون تصویر را نمایش می دهد و صدای فیلم را از مسیر ARC برای ساندبار می فرستد. اینجا دیگر دستگاه خارجی وسط کار نیست.
eARC نسخه پیشرفته تر همین فناوری است. پهنای باند بیشتری دارد و می تواند فرمت های صوتی باکیفیت تری مثل Dolby TrueHD، DTS-HD Master Audio و در شرایط مناسب دالبی اتموس بدون فشرده سازی را منتقل کند.
در مقابل، پاس ترو زمانی وارد میدان می شود که منبع پخش به خود ساندبار وصل باشد. این روش مخصوصاً برای تلویزیون های قدیمی تر مفید است؛ تلویزیون هایی که نمی توانند بعضی فرمت های صوتی را از پورت هایشان عبور دهند.
آیا واقعاً به HDMI پاس ترو نیاز داری؟
جواب کوتاه این است: بستگی دارد. بله، همان جواب معروف و کمی اعصاب خردکن! اما با چند سؤال ساده می شود خیلی سریع تصمیم گرفت.
اگر تمام محتوایت را از اپلیکیشن های داخلی تلویزیون می بینی و تلویزیونت eARC دارد، احتمالاً نیاز جدی به این قابلیت نداری. یک کابل HDMI میان تلویزیون و ساندبار کافی است و کنترل حجم صدا هم معمولاً با همان ریموت تلویزیون انجام می شود.
اگر چند دستگاه خارجی داری، داستان فرق می کند. شاید تلویزیون فقط دو ورودی HDMI داشته باشد و یکی از آن ها هم برای ARC اشغال شود. در چنین وضعی، ورودی اضافه روی ساندبار عملاً مثل یک پورت بیشتر برای سیستم سرگرمی عمل می کند.
برای تلویزیون های قدیمی هم HDMI پاس ترو ساندبار می تواند راه فرار خوبی باشد. مثلاً ممکن است تلویزیون تصویر 4K را نمایش دهد، اما نتواند صدای دالبی اتموس را از دستگاه خارجی به ساندبار برساند. اتصال مستقیم دستگاه به سیستم صوتی، این محدودیت را دور می زند.
چه کسانی بیشتر از این قابلیت سود می برند؟
گیمرها یکی از اصلی ترین گروه ها هستند. اگر کنسول را به ساندبار وصل کنی، صدا مستقیم و باکیفیت به سیستم صوتی می رسد. البته باید مطمئن شوی ساندبار از ویژگی های تصویری موردنیاز کنسول هم پشتیبانی می کند.
برای پلی استیشن ۵، ایکس باکس سری X یا رایانه گیمینگ، فقط 4K بودن کافی نیست. پشتیبانی از 4K در ۱۲۰ هرتز، VRR، ALLM و استاندارد HDMI 2.1 اهمیت زیادی دارد. اگر ساندبار این ویژگی ها را عبور ندهد، شاید کیفیت یا روانی تصویر محدود شود.
علاقه مندان به سینمای خانگی هم از این اتصال استفاده زیادی می برند. پخش کننده بلوری UHD می تواند صدای بدون افت را مستقیم به ساندبار بفرستد، بدون اینکه محدودیت های صوتی تلویزیون وارد ماجرا شوند.
کاربران اندروید باکس، اپل تی وی یا گیرنده های دیجیتال جداگانه هم ممکن است اتصال مستقیم را ترجیح دهند. مخصوصاً اگر همگام نبودن صدا و تصویر در اتصال معمولی اذیتشان کند.
مزیت های اصلی ورودی HDMI روی ساندبار
اولین مزیت، دسترسی مستقیم به صدای باکیفیت است. وقتی منبع به خود ساندبار وصل می شود، احتمال اینکه تلویزیون فرمت صوتی را تبدیل یا فشرده کند کمتر خواهد بود. این موضوع برای دالبی اتموس و ترک های صوتی بدون افت اهمیت بیشتری دارد.
مزیت بعدی، مدیریت راحت تر کابل ها و پورت هاست. اگر تلویزیون ورودی های محدودی داشته باشد، ساندبار می تواند نقش یک واسطه کاربردی را بازی کند. البته قرار نیست جای یک سوییچ HDMI حرفه ای را بگیرد، چون بیشتر مدل ها فقط یک یا دو ورودی دارند.
این روش گاهی مشکل تأخیر صدا را هم کاهش می دهد. چون صدا ابتدا وارد ساندبار می شود، لازم نیست مسیر رفت وبرگشت طولانی میان دستگاه، تلویزیون و سیستم صوتی را طی کند.
از طرف دیگر، بعضی تلویزیون ها در عبور فرمت های DTS یا ترک های صوتی پیشرفته محدودیت دارند. اتصال مستقیم می تواند این مانع را حذف کند؛ البته به شرطی که خود ساندبار از آن فرمت پشتیبانی کند.
محدودیت هایی که باید جدی بگیری
داشتن پاس ترو همیشه به معنی پشتیبانی از همه استانداردها نیست. یک ساندبار اقتصادی شاید عبور تصویر 4K را تبلیغ کند، اما فقط با نرخ ۳۰ هرتز یا ۶۰ هرتز کنار بیاید. این محدودیت برای فیلم دیدن شاید مهم نباشد، ولی برای بازی کاملاً محسوس است.
HDR هم داستان خودش را دارد. ساندبار باید بتواند فرمت تصویری مورد استفاده را عبور دهد. HDR10 تقریباً رایج است، اما Dolby Vision، HDR10+ یا سیگنال های خاص کنسول ها در همه مدل ها پشتیبانی نمی شوند.
موضوع بعدی تعداد ورودی هاست. خیلی از ساندبارها فقط یک HDMI IN دارند. اگر سه کنسول و یک پخش کننده داری، این یک ورودی قرار نیست معجزه کند. در این شرایط یا باید دستگاه ها را به تلویزیون وصل کنی یا یک سوییچ مناسب بخری.
گاهی هم روشن کردن دستگاه ها کمی گیج کننده می شود. فناوری HDMI-CEC قرار است تلویزیون، ساندبار و کنسول را هماهنگ کند، اما در عمل همیشه بی نقص نیست. شاید تلویزیون ناگهان کنسول را روشن کند یا ساندبار روی ورودی اشتباه برود؛ از آن دردسرهای کوچک ولی بامزه نباش!
هنگام خرید به چه مشخصاتی نگاه کنیم؟
اگر فقط فیلم و سریال 4K می بینی، پشتیبانی از 4K/60Hz، HDR10 و Dolby Vision معمولاً کافی است. برای استفاده روزمره، وجود HDMI ARC و eARC هم اتصال را ساده تر می کند.
برای گیمینگ نسل جدید بهتر است دنبال ورودی و خروجی HDMI 2.1 واقعی باشی. عبارت هایی مثل 4K/120Hz، VRR و ALLM باید واضح در مشخصات محصول نوشته شده باشند. صرفاً وجود پورت HDMI 2.1 تضمین نمی کند که تمام قابلیت های این استاندارد فعال باشند.
پشتیبانی صوتی هم مهم است. اگر هدفت تجربه دالبی اتموس است، بررسی کن ساندبار نسخه TrueHD را هم می پذیرد یا فقط با Dolby Digital Plus کار می کند. هر دو می توانند صدای Atmos ارائه دهند، اما کیفیت و حجم داده آن ها یکسان نیست.
تعداد ورودی ها را بر اساس دستگاه هایی که واقعاً داری انتخاب کن. خرید مدلی گران تر فقط به خاطر سه ورودی، وقتی تنها دستگاهت یک کنسول است، منطقی نیست. در عوض، اگر ستاپ شلوغی داری، یک ورودی ممکن است خیلی زود محدودت کند.
بهترین روش اتصال برای ستاپ های مختلف
برای یک تلویزیون هوشمند جدید که بیشتر محتوا را از سرویس های آنلاین پخش می کند، اتصال eARC ساده ترین گزینه است. ساندبار را به پورت مخصوص eARC وصل کن و باقی دستگاه ها را به تلویزیون بزن.
اگر تلویزیونت قدیمی است یا فرمت های صوتی پیشرفته را عبور نمی دهد، دستگاه پخش را مستقیم به HDMI پاس ترو ساندبار متصل کن. سپس خروجی ساندبار را به تلویزیون بزن. این چیدمان معمولاً صدای بهتری می دهد.
برای کنسول های نسل جدید، اولویت با حفظ کیفیت تصویر است. اگر ساندبار 4K/120Hz و VRR را کامل رد می کند، اتصال مستقیم به آن مشکلی ندارد. اگر نه، کنسول را به تلویزیون وصل کن و صدا را از طریق eARC برگردان.
در ستاپ های چنددستگاهی هم ترکیبی عمل کن. دستگاه مهم تر، مثل پخش کننده بلوری یا کنسولی که صدای پیشرفته می خواهی، به ساندبار وصل شود و بقیه دستگاه ها سراغ ورودی های تلویزیون بروند.
چطور بفهمیم اتصال درست انجام شده؟
بعد از نصب، وارد تنظیمات صدای تلویزیون شو و خروجی را روی HDMI ARC یا eARC قرار بده. گزینه خروجی دیجیتال هم بهتر است روی Auto، Pass-through یا Bitstream باشد. حالت PCM در بعضی تلویزیون ها صدای چندکاناله را به استریو تبدیل می کند.
در تنظیمات کنسول یا پخش کننده نیز خروجی صوتی مناسب را انتخاب کن. اگر ساندبار صفحه نمایش یا اپلیکیشن اختصاصی دارد، بررسی کن که فرمت موردنظر مثل Atmos، Dolby Audio یا DTS روی آن نمایش داده شود.
برای تصویر هم رزولوشن، نرخ نوسازی و HDR را چک کن. اگر بعد از اتصال دستگاه به ساندبار گزینه ۱۲۰ هرتز ناپدید شد، یعنی یکی از کابل ها یا خود سیستم صوتی پهنای باند کافی ندارد.
کابل مناسب را هم دست کم نگیر. برای قابلیت های HDMI 2.1 بهتر است از کابل Ultra High Speed معتبر استفاده شود. کابل ضعیف ممکن است باعث قطع ووصلی تصویر، پرش صدا یا غیرفعال شدن HDR شود.
بالاخره پاس ترو HDMI ارزش دارد؟
برای کاربر معمولی که یک تلویزیون جدید با eARC دارد، این قابلیت واجب نیست. بیشتر نیازها با اتصال مستقیم دستگاه ها به تلویزیون و ارسال صدا به ساندبار برطرف می شوند.
اما برای گیمرها، صاحبان تلویزیون های قدیمی، طرفداران صدای بدون افت و کسانی که ورودی HDMI کم دارند، پاس ترو واقعاً مفید است. این ویژگی می تواند محدودیت های تلویزیون را دور بزند و مسیر ساده تری برای انتقال تصویر و صدا بسازد.
فقط حواست باشد عبارت HDMI پاس ترو ساندبار به تنهایی چیزی درباره پهنای باند، نرخ نوسازی یا فرمت های HDR نمی گوید. قبل از خرید، دستگاه هایت را مشخص کن و بعد ببین ساندبار دقیقاً چه سیگنال هایی را عبور می دهد.
در نهایت قرار نیست برای قابلیتی پول بدهی که هیچ وقت استفاده نمی کنی. اگر ستاپ ساده ای داری، eARC احتمالاً کافی است. ولی اگر عاشق بازی، فیلم های باکیفیت و صدای فراگیر هستی، داشتن ورودی HDMI سازگار می تواند حسابی کارراه انداز باشد.
برای دریافت جدیدترین اخبار تکنولوژی با مجله هوش مصنوعی با ما همراه باشید
نظرات کاربران