وقتی یک Mii از همه باس های دارک سولز اعصاب خردکن تر می شود
فکر می کردم سخت ترین باس فایت نینتندو سوییچ اسپورت ریزورت نهایتا چند ضربه شمشیر و کمی تکان دادن کنترلر باشد؛ اما نبرد با این باس Mii خیلی زود به تجربه ای شبیه دارک سولز تبدیل شد. یک مبارزه ظاهرا ساده در نینتندو سوییچ که دستم را خسته کرد، اعتمادبه نفسم را له کرد و کاری کرد چند بار با عصبانیت به صفحه خیره شوم.
بازی های ورزشی نینتندو معمولا برای دورهمی، خنده و رقابت دوستانه ساخته می شوند. همه چیز رنگارنگ و بانمک است و شخصیت ها با آن صورت های بامزه شان اصلا خطرناک به نظر نمی رسند. دقیقا به همین دلیل انتظار نداشتم یکی از همین Miiها تبدیل به دیواری شود که رد شدن از آن بیشتر از هر باس عظیم و ترسناکی عرقم را دربیاورد.
مطالعه مقاله قبلی در دسته بندی خانه هوشمند با عنوان اپل هوم ویو مرکز کنترل خانه هوشمند تبلت آشپزخانه نیست.
نبردی که قرار نبود جدی باشد
شروع بخش شمشیربازی خیلی ساده و بی دردسر است. کنترلر را مثل دسته شمشیر می گیری، جهت ضربه را انتخاب می کنی و سعی می کنی حریف را از روی سکوی مبارزه پایین بیندازی. در راندهای اول، بیشتر حریف ها آن قدر آرام واکنش نشان می دهند که حتی فرصت می کنی حرکت بعدی خودت را با خیال راحت برنامه ریزی کنی.
همین پیروزی های آسان باعث می شوند حسابی مغرور شوی. بعد از چند مسابقه حس می کنی دیگر استاد شمشیرزنی هستی و هیچ کس حریف سرعت و واکنش هایت نمی شود. بازی هم با ظاهر شاد و موسیقی پرانرژی اش مدام این تصور را تقویت می کند که اینجا خبری از چالش جدی نیست.
اما ناگهان سر و کله یک Mii پیدا می شود که انگار قوانین بازی را بهتر از سازندگانش بلد است. او فقط مقابل ضربه ها نمی ایستد؛ جهت حمله را می خواند، دفاعت را باز می کند و درست وقتی فکر می کنی فرصتی برای ضدحمله داری، شمشیرش را با سرعتی وحشیانه فرود می آورد.
اولین شکست را جدی نگرفتم. با خودم گفتم احتمالا تمرکزم پایین بوده یا کنترلر حرکت دستم را درست تشخیص نداده است. این همان بهانه کلاسیکی بود که تقریبا همه بازیکن ها بعد از باخت می آورند؛ مشکل از من نیست، حتما بازی ایراد دارد!
در تلاش دوم کمی محتاط تر شدم. دفاع کردم، فاصله گرفتم و منتظر ماندم حریف اشتباه کند. مشکل اینجا بود که انگار او قرار نبود اشتباه کند. هر حمله ای که می زدم با یک دفاع دقیق پاسخ داده می شد و هر دفاع دیرهنگام من هم یک قدم به لبه سکو نزدیکم می کرد.
چند ثانیه بعد دوباره پایین افتادم. آن لبخند ساده و بی حس Mii هم بیشتر از هر انیمیشن پیروزی پرزرق وبرقی حرصم را درمی آورد. صورتش هیچ تغییری نمی کرد؛ انگار شکست دادن من حتی ارزش خوشحالی کردن هم نداشت.
اینجا دیگر ماجرا شخصی شده بود.
یک باس فایت واقعی با ظاهر کارتونی
در یک باس فایت خوب، معمولا باید الگوی حملات دشمن را یاد بگیری. ممکن است چند بار شکست بخوری، اما هر بار چیزی تازه کشف می کنی و در تلاش بعدی کمی بهتر می شوی. نبرد نهایی شمشیربازی هم دقیقا چنین حسی داشت، با این تفاوت که خبری از زره سنگین، هیولای آتشین یا موسیقی آخرالزمانی نبود.
دشمن روبه رویم فقط یک شخصیت کارتونی با دست ها و پاهای ساده بود. با این حال، فشار مبارزه کاملا واقعی حس می شد. هر حرکت اضافه می توانست تعادلم را به هم بزند و هر حمله عجولانه فرصتی رایگان به حریف بدهد.
نکته آزاردهنده این بود که کوبیدن بی هدف کنترلر هیچ کمکی نمی کرد. اتفاقا هرچه عصبانی تر می شدم و سریع تر ضربه می زدم، دفاعم ضعیف تر می شد. بازی به شکل بی رحمانه ای مجبورم می کرد آرام بمانم؛ درست در لحظه ای که اصلا دلم نمی خواست آرام باشم.
در تلاش های بعدی کم کم متوجه شدم جهت شمشیر حریف چقدر اهمیت دارد. اگر تیغه را عمودی نگه می داشت، باید زاویه حمله ام را تغییر می دادم. اگر برای ضربه از کنار آماده می شد، لازم بود دفاعم را خیلی سریع هماهنگ کنم. روی کاغذ ساده به نظر می رسد، ولی وسط مبارزه و زیر فشار، اجرای همین تصمیم های کوچک واقعا سخت است.
این همان جایی بود که مقایسه با دارک سولز دیگر صرفا یک شوخی به نظر نمی رسید. نه، بازی از نظر پیچیدگی مبارزات شبیه آثار فرام سافتور نیست؛ ولی چرخه شکست، یادگیری، تلاش دوباره و عصبانیت کاملا آشناست. هر بار با این فکر وارد میدان می شوی که «این دفعه دیگر می زنمش» و چند لحظه بعد دوباره به صفحه شکست نگاه می کنی.
حتی یک بار فقط یک ضربه تا پیروزی فاصله داشتم. حریف دقیقا کنار لبه ایستاده بود و کافی بود دفاعش را بشکنم. هیجان زده شدم، حمله پشت حمله انجام دادم و همان اشتباه مرگبار را مرتکب شدم: صبرم را از دست دادم.
Mii حمله ام را دفع کرد، تعادلم به هم خورد و با دو ضربه سریع از سکو بیرونم انداخت. اگر کنترلر بند ایمنی نداشت، احتمالا آن لحظه سرنوشت غم انگیزی پیدا می کرد!
راز شکست دادن سرسخت ترین Mii
بعد از چند باخت، بالاخره فهمیدم برای بردن نباید سریع تر باشم؛ باید باهوش تر بازی کنم. این باس از بی صبری بازیکن تغذیه می کند. اگر بی هدف حمله کنید، دفاعتان را می خواند و خیلی راحت مجازاتتان می کند.
بهترین روش این است که چند لحظه اول را صرف بررسی حرکت هایش کنید. لازم نیست هر ثانیه شمشیر را تکان دهید. گاهی یک دفاع درست خیلی ارزشمندتر از سه حمله سریع است. وقتی ضربه حریف را مهار می کنید، پنجره کوتاهی برای ضدحمله به وجود می آید و همان لحظه باید تصمیم بگیرید.
فاصله گرفتن از لبه هم اهمیت زیادی دارد. وقتی چند ضربه پشت سر هم می خورید، وسوسه می شوید بلافاصله حمله کنید و جای از دست رفته را پس بگیرید. همین عجله معمولا باعث شکست می شود. بهتر است دفاع را حفظ کنید و منتظر یک موقعیت مطمئن بمانید.
من بالاخره در یکی از تلاش ها توانستم ریتم مبارزه را کنترل کنم. دو حمله اولش را دفاع کردم، برای ضربه سوم جاخالی دادم و با یک ضدحمله دقیق او را عقب راندم. این بار به جای هجوم کورکورانه، مکث کردم و منتظر واکنشش ماندم.
حریف دوباره حمله کرد، اما حالا دیگر الگویش را می شناختم. شمشیرش را مهار کردم و ضربه آخر را از زاویه مخالف زدم. Mii از لبه سکو پایین افتاد و من چند ثانیه فقط به صفحه نگاه کردم تا مطمئن شوم واقعا تمام شده است.
احساس پیروزی عجیب بود. نه آیتم افسانه ای گرفتم، نه یک میان پرده سینمایی طولانی پخش شد و نه صدایی حماسی نام قهرمانم را فریاد زد. فقط یک نتیجه مسابقه روی صفحه آمد؛ اما همان نتیجه ساده حس بردن یک باس چندمرحله ای را داشت.
چرا این مبارزه این قدر اعصاب خردکن است؟
بخش بزرگی از سختی این نبرد به تضاد میان ظاهر و واقعیت آن برمی گردد. وقتی وارد یک بازی جدی و تاریک می شویم، از قبل برای شکست آماده ایم. می دانیم قرار است بارها ببازیم، الگوها را حفظ کنیم و برای رسیدن به پیروزی وقت بگذاریم.
اما در نینتندو سوییچ اسپورت ریزورت انتظار چنین چیزی نداریم. محیط شاد، شخصیت های بامزه و کنترل های حرکتی به مغزمان می گویند با یک سرگرمی سبک طرفیم. وقتی همان بازی ناگهان مهارت و تمرکز واقعی می خواهد، شکست خیلی بیشتر روی اعصاب می رود.
کنترل حرکتی هم فشار مبارزه را بیشتر می کند. در بازی های معمولی با فشار دادن چند دکمه حمله می کنید، اما اینجا باید واقعا دستتان را حرکت دهید. بعد از چند تلاش ناموفق، خستگی فیزیکی هم به عصبانیت ذهنی اضافه می شود و هر ضربه ناموفق بدتر از قبلی حس خواهد شد.
از طرف دیگر، باس Mii هیچ ظاهر ترسناکی ندارد. همین موضوع تحقیر شکست را چند برابر می کند. باختن به یک اژدهای عظیم قابل قبول است، اما وقتی یک صورت گرد با ابروهای ساده بارها شما را از سکو پرت می کند، قضیه فرق دارد.
با همه این ها، نمی توانم بگویم این مبارزه بد طراحی شده است. اتفاقا برعکس، چالش نهایی بازیکن را مجبور می کند تمام چیزهایی را که در مراحل قبلی یاد گرفته به کار بگیرد. دفاع، تشخیص زاویه، کنترل فاصله و حفظ آرامش همگی برای پیروزی لازم هستند.
شکستی که ارزش تکرار داشت
سخت ترین باس فایت نینتندو سوییچ اسپورت ریزورت شاید از نظر ظاهری قابل مقایسه با نبردهای بزرگ بازی های نقش آفرینی نباشد، اما همان حس شیرین غلبه بر یک مانع جدی را ایجاد می کند. این مبارزه ثابت می کند برای ساختن یک چالش به یادماندنی همیشه به هیولاهای غول پیکر و جلوه های سینمایی نیاز نیست.
گاهی یک شمشیر مجازی، یک سکوی کوچک و یک Mii بیش ازحد خونسرد کافی است تا بازیکن را به مرز انفجار برساند. مهم تر اینکه بعد از هر شکست، باز هم دلت می خواهد یک بار دیگر امتحان کنی؛ چون می دانی بردن غیرممکن نیست و فقط باید اشتباهاتت را کمتر کنی.
من با عصبانیت وارد آخرین تلاش شدم و با لبخند از آن بیرون آمدم. البته هنوز هم دیدن چهره آن Mii کمی فشارم را بالا می برد. اگر فکر می کنید در شمشیربازی استاد هستید، کافی است مقابل این حریف قرار بگیرید تا خیلی سریع نظرتان عوض شود.
دارک سولز حداقل از همان ابتدا هشدار می دهد که قرار است اذیت شوید. این بازی با لبخند نزدیکتان می شود، کنترلر را دستتان می دهد و بعد اجازه می دهد یک شخصیت کارتونی غرورتان را تکه تکه کند. راستش را بخواهید، همین غافلگیری است که این نبرد را تا این اندازه جذاب، خنده دار و فراموش نشدنی می کند.
برای دریافت جدیدترین اخبار تکنولوژی با مجله هوش مصنوعی با ما همراه باشید
نظرات کاربران