رقابت عاشقانه جدید در دنیای سریال ها؛ وقتی Maxton Hall از The Summer I Turned Pretty الهام می گیرد
سریال Maxton Hall فصل دوم این روزها روی آمازون پرایم حسابی جنجال ساز شده و طرفدارها بین دوست داشتن و ناامیدی گیر کرده اند. از همان قسمت های اول، شباهت داستانی و فضایی این فصل با The Summer I Turned Pretty کاملاً به چشم می خورد. از مثلث عاشقانه ی تکراری گرفته تا حس و حال تابستانی و غم های جوانی، همه چیز یادآور آن سریال معروف است. اما مشکل کجاست؟ خب، Maxton Hall سعی کرده همان فرمول را تکرار کند، ولی نه با همان ظرافت و جذابیت.
داستان در حالی پیش می رود که شخصیت ها بیشتر درگیر بازی های احساسی و رقابت های شخصی اند تا رشد واقعی و منطقی. انگار در تلاش برای بازسازی The Summer I Turned Pretty، هویت خودش را فراموش کرده. با اینکه بازی ها قوی اند، اما سناریو چندان باورپذیر پیش نمی رود.
مطالعه مقاله قبلی در دسته بندی تکنولوژی با عنوان ابزارهای هوش مصنوعی گوگل برای مطالعه و آمادگی آزمون.
داستان آشنا اما با چاشنی لوکس اروپایی
در فصل دوم Maxton Hall، همه چیز از فضای دبیرستان انگلیسی فراتر رفته و وارد دنیایی پر زرق وبرق و پرحاشیه می شود. این بار تمرکز بیشتر بر روابط پیچیده و احساسات ضد و نقیض کاراکترهاست؛ همان چیزی که The Summer I Turned Pretty را محبوب کرد. با این حال، تفاوت در نوع پرداخت باعث می شود مخاطب حس کند در حال دیدن نسخه ی کم جان تری از آن درام آمریکایی است.
تکرار درام بدون نوآوری
یکی از مشکلات اساسی سریال Maxton Hall فصل دوم این است که به جای افزودن عمق به کاراکترها، دائماً درگیر احساسات سطحی می شود. در حالی که فصل اول توانسته بود با شخصیت پردازی قوی دل بیننده را ببرد، فصل دوم بیشتر شبیه تقلیدی بی جان از نوع عشق های نوجوانانه The Summer I Turned Pretty است. شاید اگر نویسندگان کمی جسورتر عمل می کردند و مسیر جدیدی برای رشد شخصیت ها در نظر می گرفتند، نتیجه بهتر می بود.
عملکرد بازیگران؛ نقطه نجات سریال
با تمام ایرادها، نمی توان از هنرنمایی بازیگران اصلی گذشت. بازی های پرانرژی شان باعث شده هنوز بتوان با شخصیت ها ارتباط برقرار کرد. دقیقاً همان چیزی که باعث می شود بیننده تا انتهای اپیزود سوم همراه بماند. Harriet Herbig-Matten و Damian Hardung در کنار هم به خوبی تضاد عشق و غرور را نمایش داده اند، و همین شاید تنها دلیلی باشد که تماشای ادامه فصل را توجیه می کند.
مهندسی احساسات در قاب های عاشقانه
کارگردان تلاش کرده با استفاده از رنگ ها، نورپردازی ملایم و صحنه های آهسته، حال وهوای رمانتیکی مشابه سریال تابستانی The Summer I Turned Pretty بسازد. نتیجه؟ تا حدی مؤثر بوده، ولی گاهی تصنعی به نظر می رسد. احساسات به جای آن که از دل داستان بجوشند، بیشتر شبیه صحنه سازی های سینمایی اند.
آیا Maxton Hall هنوز ارزش دیدن دارد؟
بی تردید بله، اگر از داستان های درام نوجوانانه خوشتان می آید، Maxton Hall هنوز هم انتخاب قابل قبولی است. فقط باید بدانید قرار نیست با اثری جدید و متفاوت روبه رو شوید. این فصل بیشتر شبیه یک بازخوانی اروپایی از The Summer I Turned Pretty است؛ جذاب، چشم نواز، اما بدون غافلگیری. اگر فصل سوم با خلاقیت بیشتر ساخته شود، هنوز هم می تواند دوباره درخشان شود.
برای دریافت جدیدترین اخبار تکنولوژی با مجله هوش مصنوعی با ما همراه باشید
نظرات کاربران