افزایش سرعت اینترنت NBN استرالیا و تغییرات یک سال گذشته

یک سال بعد از جهش سرعت NBN؛ اینترنت استرالیا چطور زیرورو شد؟

یک سال از اجرای افزایش سرعت اینترنت NBN می گذرد؛ تغییری که سرعت بعضی سرویس ها را چند برابر کرد و تعریف کاربران از اینترنت پرسرعت را حسابی تغییر داد. حالا اینترنت NBN استرالیا، طرح های NBN سریع تر، اینترنت گیگابیتی و رقابت شدید شرکت های ارائه دهنده، بازار پهنای باند این کشور را وارد مرحله تازه ای کرده اند.

این ارتقا فقط بالا رفتن چند عدد روی صفحه تست سرعت نبود. کاربران بیشتری توانستند فیلم های 4K را بدون مکث ببینند، فایل های سنگین را سریع تر دانلود کنند و هم زمان چندین دستگاه را به شبکه خانگی وصل نگه دارند. البته مثل همیشه، همه به یک اندازه از این تغییر بزرگ سهم نبردند.

مطالعه مقاله قبلی در دسته بندی بازی و سرگرمی با عنوان گیم پلی Guild Wars 3 با سیستم حرکتی جدید و روان.

یک ارتقای ساده که اصلا ساده نبود

ماجرا از زمانی جدی شد که سرعت اسمی چند پلن محبوب NBN بدون افزایش سنگین هزینه، جهش پیدا کرد. سرویس های 100 مگابیتی در بسیاری از موارد به محدوده 500 مگابیت رسیدند، پلن های 250 مگابیتی راهی محدوده 750 مگابیت شدند و سرویس های یک گیگابیتی هم سرعت آپلود بهتری دریافت کردند.

روی کاغذ، این تغییر فوق العاده به نظر می رسید. کاربری که قبلا برای دانلود یک بازی حجیم باید مدت زیادی منتظر می ماند، حالا همان فایل را در زمانی بسیار کوتاه تر دریافت می کرد. خانواده هایی هم که چند نفرشان هم زمان بازی آنلاین، تماس تصویری و تماشای ویدیو داشتند، فشار کمتری روی شبکه احساس کردند.

اما یک نکته مهم وسط ماجرا بود؛ همه فناوری های اتصال NBN توانایی ارائه این سرعت ها را نداشتند. بیشترین سود نصیب خانه هایی شد که به فیبر تا داخل ساختمان یا شبکه کابل ترکیبی فیبر و کواکسیال دسترسی داشتند. کاربران خطوط مسی قدیمی همچنان باید منتظر ارتقای زیرساخت می ماندند.

به همین دلیل، افزایش سرعت اینترنت NBN از همان ابتدا دو چهره داشت. برای گروهی یک جهش واقعی و هیجان انگیز بود و برای گروهی دیگر، بیشتر شبیه وعده ای بود که هنوز به آدرس خانه شان نرسیده است.

پلن 500 مگابیتی بازی را عوض کرد

شاید مهم ترین نتیجه این تغییرات، ظهور گسترده سرویس های 500 مگابیتی بود. این سرعت قبلا برای بسیاری از کاربران خانگی لوکس محسوب می شد، اما بعد از ارتقا به گزینه ای عادی تر و قابل دسترس تر تبدیل شد.

نکته جذاب این بود که خیلی از مشترکان بدون رفتن به یک رده قیمتی عجیب، سرعتی چند برابر بیشتر دریافت کردند. همین موضوع ارزش خرید پلن های میان رده را بالا برد و باعث شد سرویس 500 مگابیتی به نقطه شیرین بازار تبدیل شود؛ سریع، کاربردی و نه به گرانی بالاترین پلن موجود.

برای یک خانه معمولی، چنین سرعتی تقریبا بیشتر نیازهای روزمره را پوشش می دهد. پخش هم زمان چند محتوای 4K، دانلود بازی، پشتیبان گیری ابری، دورکاری و تماس ویدیویی می توانند کنار هم انجام شوند، بدون اینکه هر کاربر مدام دیگری را مقصر کند!

البته سرعت واقعی همیشه دقیقا برابر عدد تبلیغ شده نیست. کیفیت مودم، توان روتر، شلوغی شبکه وای فای، فاصله دستگاه تا روتر و ظرفیت شرکت ارائه دهنده همگی روی تجربه نهایی اثر می گذارند. بااین حال، حتی دریافت بخشی از 500 مگابیت نیز برای بسیاری از خانه ها یک پیشرفت بزرگ بود.

در عمل، همین پلن بیشترین اثر را بر چهره اینترنت NBN استرالیا گذاشت. چون سرعت بالا را از یک ویژگی مخصوص کاربران حرفه ای، به انتخابی منطقی برای خانواده های پرمصرف تبدیل کرد.

سرویس 750 مگابیتی در جایگاه عجیب اما جذاب

پلن 750 مگابیتی کمی عجیب تر بود. از یک طرف فاصله آن با سرویس 500 مگابیتی برای استفاده عادی همیشه محسوس نبود و از طرف دیگر، به سرعت یک گیگابیت نزدیک می شد. همین موقعیت باعث شد بعضی کاربران درباره ارزش واقعی آن تردید داشته باشند.

اما برای خانه های شلوغ، تولیدکنندگان محتوا و کسانی که مرتب فایل های حجیم می گیرند، این سرویس انتخاب جذابی شد. وقتی چند لپ تاپ، تلویزیون، کنسول، دوربین امنیتی و گوشی هوشمند هم زمان آنلاین هستند، ظرفیت اضافه خودش را بهتر نشان می دهد.

شرکت های اینترنتی هم از فرصت استفاده کردند و با تخفیف های چندماهه، مودم های جدید و قراردادهای بدون تعهد، مشتریان را سمت این پلن کشاندند. رقابت روی طرح های NBN دیگر فقط درباره پایین ترین قیمت نبود؛ کیفیت پشتیبانی، سرعت ساعات شلوغ و تجهیزات همراه سرویس هم اهمیت بیشتری پیدا کرد.

بااین حال، برای بسیاری از کاربران تفاوت میان 500 و 750 مگابیت هنگام وب گردی یا تماشای ویدیو قابل تشخیص نیست. ارزش این سرویس زمانی روشن می شود که واقعا چند فعالیت سنگین به صورت هم زمان انجام شوند.

پس اگر یک نفر تنها زندگی می کند و استفاده اش به شبکه های اجتماعی و پخش فیلم محدود است، احتمالا به این حجم از سرعت نیاز ندارد. ولی در یک خانه چندنفره و پر از دستگاه، داستان کاملا فرق می کند.

اینترنت یک گیگابیتی دیگر کالای لوکس نیست

تا چند سال قبل، شنیدن عبارت اینترنت گیگابیتی حس وحال دیتاسنتر و شرکت های بزرگ را داشت. اما حالا این سرعت وارد خانه های بیشتری شده و قیمت آن نیز نسبت به گذشته منطقی تر به نظر می رسد.

یکی از مهم ترین اتفاق های یک سال گذشته، بیشتر شدن رقابت بر سر پلن های یک گیگابیتی بود. اپراتورها سعی کردند با پیشنهادهای ارزان تر، تخفیف ورودی یا امکانات جانبی، کاربران حرفه ای را جذب کنند. نتیجه این شد که اینترنت گیگابیتی از ویترین دور از دسترس بیرون آمد و به انتخاب واقعی تری تبدیل شد.

دانلود یک بازی 100 گیگابایتی روی اتصال مناسب می تواند به جای چند ساعت، در مدت بسیار کوتاه تری تمام شود. دریافت به روزرسانی های حجیم هم دیگر برنامه کل شب را به هم نمی ریزد. برای افرادی که با فایل های ویدیویی سنگین سروکار دارند، این تفاوت واقعا وقت گیرترین بخش کار را کوتاه می کند.

بااین حال، عدد یک گیگابیت تضمین نمی کند که هر دستگاه دقیقا همان سرعت را ببیند. بسیاری از روترهای قدیمی، درگاه های شبکه ضعیف یا اتصال وای فای شلوغ نمی توانند تمام ظرفیت سرویس را منتقل کنند. حتی بعضی لپ تاپ ها و گوشی ها در شرایط معمول از این سرعت کامل استفاده نخواهند کرد.

به زبان ساده، خرید سرویس سریع بدون داشتن شبکه خانگی مناسب، شبیه خرید خودروی مسابقه ای برای رانندگی در کوچه باریک است. قدرت وجود دارد، اما مسیر اجازه استفاده کامل از آن را نمی دهد.

سرعت آپلود؛ بخشی که هنوز جای کار دارد

بیشتر تبلیغات روی سرعت دانلود تمرکز دارند، چون عدد بزرگ تر بیشتر به چشم می آید. بااین حال، برای دورکاری، ارسال فایل، پخش زنده و پشتیبان گیری ابری، سرعت آپلود به همان اندازه مهم است.

ارتقای بعضی پلن ها سرعت آپلود را هم بهتر کرد، اما همچنان فاصله زیادی میان دانلود و آپلود وجود دارد. این ساختار برای کاربری که بیشتر محتوا مصرف می کند مشکلی ایجاد نمی کند، ولی سازندگان ویدیو، عکاسان، استریمرها و کسب وکارهای خانگی خیلی زود محدودیت را احساس می کنند.

فرض کنید یک پروژه ویدیویی چند ده گیگابایتی دارید. اینترنت گیگابیتی فایل را با سرعت فوق العاده دریافت می کند، اما ارسال همان پروژه ممکن است خیلی بیشتر طول بکشد. همین عدم توازن نشان می دهد که آینده اینترنت فقط به دانلود سریع تر خلاصه نمی شود.

در یک سال گذشته، توجه کاربران به این موضوع بیشتر شده است. حالا خیلی ها پیش از انتخاب میان طرح های NBN، فقط عدد بزرگ روی بنر را نگاه نمی کنند و سراغ سرعت آپلود، عملکرد عصرگاهی و شرایط واقعی سرویس هم می روند.

این تغییر رفتار برای بازار اتفاق خوبی است. هرچه کاربران دقیق تر سؤال بپرسند، شرکت ها هم مجبور می شوند اطلاعات شفاف تر و سرویس باکیفیت تری ارائه دهند.

رقابت شرکت های اینترنتی شدیدتر شد

وقتی سرعت پایه چند برابر می شود، شرکت های ارائه دهنده دیگر نمی توانند فقط با جمله «اینترنت سریع داریم» مشتری جذب کنند. تقریبا همه همین ادعا را دارند. بنابراین رقابت به سمت قیمت، پایداری، پشتیبانی و تجربه واقعی حرکت کرده است.

بعضی شرکت ها تخفیف های اولیه جذاب ارائه کردند، اما قیمت پس از پایان دوره تبلیغاتی بالاتر می رفت. بعضی دیگر روی سرعت ثابت در ساعات شلوغ مانور دادند. گروهی هم مودم های Wi-Fi 6 یا تجهیزات شبکه مش را وارد بسته های خود کردند.

برای مشتری، این رقابت هم خوب بود و هم کمی گیج کننده. گزینه های بیشتر یعنی احتمال پیدا کردن سرویس مناسب تر بالا می رود، ولی مقایسه پیشنهادهایی که هرکدام شرط وشروط متفاوتی دارند، وقت بیشتری می خواهد.

در انتخاب سرویس، بهتر است قیمت عادی پس از تخفیف، هزینه مودم، جریمه احتمالی خروج، سرعت اعلام شده در ساعات شلوغ و کیفیت پشتیبانی بررسی شود. ارزان ترین گزینه همیشه بهترین انتخاب نیست، مخصوصا اگر هر شب با افت سرعت روبه رو شوید.

یک سال بعد، افزایش سرعت اینترنت NBN باعث شده شرکت ها بیشتر زیر ذره بین باشند. وقتی کاربر پول یک سرویس سریع را می دهد، طبیعی است که انتظار داشته باشد در زمان شلوغی هم چیزی نزدیک به همان تجربه دریافت کند.

همه استرالیا به یک اندازه سریع نشد

با وجود تمام پیشرفت ها، شکاف دسترسی همچنان یکی از چالش های اصلی پهنای باند استرالیاست. خانه های دارای اتصال FTTP یا HFC معمولا بیشترین شانس را برای استفاده از سرعت های جدید دارند، اما کاربران FTTN و بعضی فناوری های دیگر همچنان با محدودیت فیزیکی روبه رو هستند.

در اتصال فیبر تا نود، بخش پایانی مسیر از سیم مسی استفاده می کند. کیفیت این سیم، فاصله خانه تا تجهیزات و وضعیت کابل کشی می تواند سرعت را محدود کند. هیچ تغییر اسمی در پلن نمی تواند مشکل یک خط مسی فرسوده را جادویی حل کند.

به همین خاطر برنامه تبدیل اتصال های قدیمی به فیبر اهمیت زیادی دارد. هر خانه ای که به FTTP منتقل می شود، امکان واقعی تری برای استفاده از طرح های NBN پرسرعت پیدا می کند. البته انجام این فرایند در مقیاس یک کشور بزرگ، سریع و ارزان نیست.

مناطق دورافتاده نیز شرایط متفاوتی دارند. اینترنت ثابت بی سیم و ماهواره ای در سال های اخیر بهتر شده، اما هنوز از نظر ظرفیت، تاخیر و پایداری با بهترین اتصال های شهری فاصله دارد.

بنابراین تصویر اینترنت NBN استرالیا یکدست نیست. در یک محله، کاربر می تواند با سرعت نزدیک به یک گیگابیت بازی دانلود کند و چند خیابان آن طرف تر، خانه ای دیگر هنوز برای یک اتصال پایدار تلاش کند.

مودم قدیمی می تواند تمام هیجان را خراب کند

خیلی ها بعد از فعال شدن سرویس جدید، تست سرعت گرفتند و نتیجه ای بسیار پایین تر از انتظار دیدند. اولین واکنش هم معمولا تماس با شرکت اینترنتی بود، اما مشکل همیشه از شبکه NBN نمی آمد.

روترهای قدیمی ممکن است توان پردازش اتصال های سریع را نداشته باشند. وای فای 5 در محیط خلوت هنوز عملکرد خوبی دارد، ولی در خانه ای پر از دستگاه و شبکه های همسایه، رسیدن به سرعت های خیلی بالا دشوار می شود. وای فای 6 و نسخه های جدیدتر مدیریت بهتری برای چنین شرایطی دارند.

محل قرار گرفتن روتر هم مهم است. گذاشتن دستگاه داخل کمد، گوشه خانه یا پشت تلویزیون، پوشش را ضعیف می کند. یک روتر قدرتمند در مرکز خانه معمولا بهتر از گران ترین دستگاهی است که در بدترین نقطه ممکن پنهان شده باشد.

برای تست دقیق، اتصال کابلی همچنان مطمئن ترین روش است. اگر سرعت با کابل مناسب خوب باشد اما روی وای فای افت کند، احتمالا مشکل از شبکه داخلی خانه است، نه سرویس اصلی.

اینترنت گیگابیتی همچنین به درگاه های گیگابیتی یا سریع تر نیاز دارد. یک کابل نامناسب یا پورت 100 مگابیتی می تواند کل اتصال را محدود کند. جزئیات کوچکی هستند، ولی دقیقا همان چیزهایی اند که اختلاف میان تبلیغ جذاب و تجربه واقعی را می سازند.

آیا کاربران واقعا به این همه سرعت نیاز دارند؟

جواب کوتاه این است: نه، همه نه. برای وب گردی، شبکه های اجتماعی، تماس تصویری و تماشای ویدیو، یک سرویس متوسط هم می تواند کاملا کافی باشد. افزایش سرعت لزوما کیفیت هر فعالیت را چند برابر نمی کند.

مثلا یک فیلم آنلاین فقط مقدار مشخصی پهنای باند می خواهد. وقتی اتصال از آن حد سریع تر باشد، تصویر دیگر ناگهان شفاف تر نمی شود. تفاوت اصلی هنگام استفاده هم زمان چند نفر، دانلود فایل های بزرگ و انتقال داده های سنگین دیده می شود.

پس انتخاب پلن باید بر اساس تعداد کاربران، نوع مصرف و بودجه انجام شود. یک خانواده پنج نفره با چند گیمر و کاربر دورکار، نیاز متفاوتی نسبت به یک فرد تنها دارد. خرید بالاترین سرعت صرفا برای داشتن عدد بزرگ تر، همیشه تصمیم اقتصادی خوبی نیست.

از طرف دیگر، نیازها به سرعت در حال تغییرند. حجم بازی ها، ویدیوها و فایل های کاری مدام بیشتر می شود و تعداد دستگاه های متصل در هر خانه بالا می رود. سرویسی که امروز اضافی به نظر می رسد، ممکن است دو سال دیگر کاملا معمولی باشد.

مهم ترین دستاورد افزایش سرعت اینترنت NBN همین حق انتخاب گسترده تر است. کاربر دیگر مجبور نیست بین یک سرویس کند و یک گزینه فوق العاده گران یکی را انتخاب کند؛ حالا پله های بیشتری میان این دو وجود دارد.

بعد از یک سال، برنده اصلی چه کسی بود؟

کاربران دارای زیرساخت مناسب، واضح ترین برندگان این تغییر بودند. آن ها بدون جهش غیرمنطقی در هزینه، به سرعت هایی رسیدند که چند سال پیش سطح حرفه ای محسوب می شد. خانواده های پرمصرف، گیمرها، دورکارها و تولیدکنندگان محتوا بیشترین تفاوت را حس کردند.

ارائه دهندگان کوچک تر نیز فرصت پیدا کردند با بسته های رقابتی تر کنار برندهای بزرگ دیده شوند. البته فشار برای حفظ ظرفیت شبکه و ارائه سرعت پایدار هم بیشتر شد؛ چون فروش سرویس سریع آسان است، اما تحویل همان کیفیت در ساعت شلوغ داستان دیگری دارد.

بازندگان اصلی، کاربرانی بودند که زیرساخت محل زندگی شان هنوز اجازه استفاده از سرعت های جدید را نمی دهد. برای این گروه، دیدن تبلیغ پلن های 500 مگابیتی و اینترنت گیگابیتی احتمالا بیشتر حرص درآور بود تا هیجان انگیز.

در مجموع، اینترنت NBN استرالیا طی این یک سال سریع تر، رقابتی تر و تا حدی مقرون به صرفه تر شده است. بااین حال، کیفیت تجربه همچنان به آدرس خانه، نوع اتصال، شرکت ارائه دهنده و تجهیزات داخلی وابسته است.

قدم بعدی NBN چیست؟

حالا که سرعت دانلود جهش کرده، انتظار می رود تمرکز بعدی روی توسعه فیبر، افزایش سرعت آپلود و کاهش فاصله میان مناطق مختلف باشد. کاربران فقط عددهای بزرگ تر نمی خواهند؛ آن ها اتصال پایدار، تاخیر پایین و عملکرد قابل اعتماد می خواهند.

ارتقای خانه های بیشتری به FTTP می تواند مهم ترین بخش این مسیر باشد. فیبر ظرفیت بالاتری دارد و نسبت به خطوط مسی، کمتر تحت تاثیر فاصله و فرسودگی قرار می گیرد. هرچه پوشش فیبر گسترده تر شود، افراد بیشتری می توانند از طرح های NBN سریع استفاده کنند.

در کنار آن، شرکت های اینترنتی باید شبکه های خود را برای مصرف بیشتر آماده نگه دارند. افزایش سرعت اسمی بدون ظرفیت کافی در ساعات اوج مصرف، خیلی زود اعتماد کاربران را از بین می برد.

یک سال گذشته ثابت کرد که تقاضا برای اینترنت سریع واقعا وجود دارد؛ به خصوص وقتی قیمت منطقی باشد. حالا چالش اصلی این است که این تجربه به تعداد بیشتری از خانه ها برسد و فقط به چند منطقه خوش شانس محدود نماند.

جهش سرعت NBN چهره پهنای باند استرالیا را تغییر داده، اما کار هنوز تمام نشده است. زیرساخت بهتر، آپلود سریع تر، تجهیزات خانگی مدرن و رقابت سالم تر می توانند مرحله بعدی این تحول را بسازند. خلاصه اینکه اینترنت استرالیا حسابی گاز داده، ولی هنوز چند پیچ مهم در مسیر باقی مانده است.

برای دریافت جدیدترین اخبار تکنولوژی با مجله هوش مصنوعی با ما همراه باشید